Op 15 juni 1973 kwam ik ten tonele, als de zoon van Joop Koopmans en Els van de Pavert. Twee achterhoekers die in het westen hun geluk gingen beproeven. Zij gingen daar werken in de psychiatrie. Dit is dan ook de reden dat ik mijn eerste levensjaar op het terrein van Sancta Maria woonde, een psychiatrisch ziekenhuis in Noordwijkerhout.(ik kan het dus niet helpen..)

Daar kreeg ik ook mijn jongere zus, Chantal (+/- tien maanden jonger). Mijn gelukkige en onbezorgde jeugd vond plaats in, op, rond en tussen de stad Haarlem en het dorpje de Zilk. In Haarlem ging ik naar de Vrije School in de Zilk woonde ik.
Nog voordat ik goed en wel aan het puberen sloeg, kreeg mijn vader een nieuwe baan in Zutphen en zodoende verlieten wij het westen. Hellaas kon mijn vader er niet lang van genieten want hij overleed binnen een half jaar aan de gevolgen van leukemie. Veel te jong, voor zowel hem als voor ons. Wij moesten met ons drieën verder.
Ik ronde de Vrije School af, althans ik stopte er mee. Want ik wilde de wijde wereld in, opzoek naar het grote avonduur. Net na mijn 18 verjaardag vertrok ik dan ook met een grote rugzak op voor een jaar naar het Midden Oosten. In eerste instantie heb ik daar op een aardbeien plantage gewerkt en toen ik genoeg geld had verzamelt, ben ik in een kibboets gaan wonen en kon ik reisjes maken in Israël en Egypte. Heel hard werken en hele fijne feestjes.
Ik transformeerde naar een los geslagen wildeling die niet te houden was en bij mijn thuis komst werd het dan ook tijd voor wat orde en tucht. Zodoende ging ik na het jaar in Israël in Nederland onder de wapenen. Dienen voor het vaderland.
Ook in dienst heb ik een waanzinnige tijd gehad. Ik heb hard gewerkt op een communicatie centrale, deed allerlei klusjes en heb er een top tijd van gemaakt. Geld als water, structuur, geen tot weinig verantwoordelijkheden. Ik kon doen en laten wat ik wilde.
Op mijn negentiende koos ik ervoor om net als mijn ouders de psychiatrie in te gaan. Ik wist zeker dat ik dat kon en vond het een eervol beroep. Er was echter maar een plek waar ik dat wilde doen… en dat was in Amsterdam. Ik dacht als ik het daar kan, dan kan ik het overal. Zo gezegd zo gedaan, ik werd aangenomen als leerling verpleegkundige in het provinciaal ziekenhuis Santpoort, wat op het punt stond om in zijn geheel terug naar Amsterdam te verhuizen. Mijn opleiding heb ik afgerond en heb toen 5 jaar lang op de IC van een crisis centrum gewerkt midden in de stad. Intussen was ik aan een nieuwe deeltijd opleiding begonnen, academie voor Natuurgeneeskunde in Bloemendaal. Echter na twee jaar had ik er geen puf meer voor, ik werkte 100% onregelmatige diensten, om het weekend moest ik werken en het andere weekend naar school. Ik deed niks anders meer.
Op de gesloten afdeling kwam ik Paula tegen, zij was daar uitzendkracht en ik was op slag verliefd, van schrik gooide ik mijn koffie over mijn broek, liet glazen vallen, struikelende over drempels waar zelf een invalide geen moeite mee zo hebben. Al met al ik was van slag.
Maar blijkbaar was deze paringsdans dusdanig imposant dat ze wel een borreltje met me wilde drinken. Vanaf die dag zijn we onafscheidelijk. Binnen een jaar gingen we samen wonen en verhuisde we naar een grote flat in Amsterdam.
Met mijn werk in de kliniek was ik klaar, ik wilde naar buiten. En gelukkig kwam ik het ReHabteam tegen. Een team wat zich bemoeit met dak en thuislozen psychiatrische patiënten. Daar ben ik aan de slag gegaan als ambulant verpleegkundige, ook ging ik weer studeren. Sociaal psychiatrische verpleegkunde aan de hoge school van Amsterdam.
Al met al, ik ben meer dan tien jaar in de psychiatrie aan het werk, elke dag begeef ik mij in complexe patiënten situaties en het word tijd voor een break. Er begint iets te jeuken, er zijn kriebels om op reis te gaan. De wereld weer in te trekken om de horizon te verbreden de geest te verruimen en te verversen, eens wat anders te doen dan dat we gewent zijn. En nu is er de kans om op pad te gaan. Al met al genoeg reden om deze droom te gaan realiseren.

Jerzy Koopmans